Sinfonia 5 per orchestra di corte (2025)

1. I.Allegro con slancio
2. II. Largo sognante
3. IIIa. Menuet – Allegretto giocoso
4. IIIb. Trio – Meno mosso
5. IIIc. Menuet – Allegretto giocoso da capo
6. IV. Rondo – Allegretto moderato

Sinfonia 8 per orchestra di corte (2026)

1. I. Adagio trionfale. Allegro precisamente
2. II. Tiento – Andante dogliosamente
3. IIIa. Gavotta 1 e 2 – Moderato elegante, ma un poco pesante
4. IIIb. Gavotta 1 – Moderato elegante, ma un poco pesante da capo
5. IV. Fuga – Allegro tempo giusto

Sinfonia 12 per orchestra di corte (2025)

1. I. Allegro moderato
2. II. Adagio nostalgico
3. IIIa. Menuet – Moderato fresco
4. IIIb. Trio – Meno mosso, ma piu risoluto
5. IIIc. Menuet – Moderato fresco da capo
6. IV. Allegro non troppo, ma volante

Kazimierz Pyzik urodził się 10.VI. 1955 r. w Krakowie. Jest kompozytorem, teoretykiem, instrumentalistą i pedagogiem. Wcześnie rozpoczął naukę gry na akordeonie (PSM I st., Stanisław Galas). W PLM im. F. Chopina w Krakowie otrzymał dyplom z kontrabasu. Do tych wczesnych lat można wpisać jeszcze epizod 3-letniej gry na gitarze elektrycznej w specjalnej kaplicy kościoła Jezuitów w Krakowie na mszach przyciągających młodzież. W Akademii Muzycznej w Krakowie studiował 3 kierunki: kontrabas u Ryszarda Dauna (dyplom z wyróżnieniem w 1982 r.), teorię muzyki u Aleksandra Frączkiewicza (dyplom 1984) oraz kompozycję u Marka Stachowskiego (dyplom z wyróżnieniem w 1984 r.). W trakcie studiów instrumentalnych odbywał niemal przez wszystkie lata zajęcia z gry na wiolonczeli w zespołach kameralnych Adama Kaczyńskiego. Grę na violi da gamba studiował w Meistersinger Konservatorium w Norymberdze u Hartwiga Grotha i w Koninklijk Konservatorium w Brukseli u Wielanda Kuijkena (2 dyplomy: Eerste Prijz 1994 i Hoger Diploma 1995). Prowadzi bogatą działalność koncertową, najpierw w orkiestrze kameralnej Capella Cracoviensis pod dyr. Stanisława Gałońskiego, w zespołach muzyki współczesnej Muzyka Centrum, MW2, Kwartet Olgi Szwajgier, w zespołach muzyki dawnej Fiori musicali, Camerata Cracovia, oraz w dorywczo organizowanych, a także jako solista. Koncertował niemal we wszystkich większych miastach polskich, na znaczących festiwalach oraz w wielu krajach Europy czy Azji i Stanach Zjednoczonych. Uczył kolejno w 4 Akademiach Muzycznych w Polsce: krakowskiej, poznańskiej, bardzo krótko w łódzkiej i przez 20 lat violi da gamba we Wrocławiu (do 2026), ponadto udzielając lekcji najpierw improwizacji, później kompozycji w POSM II st. w Krakowie oraz violi da gamba w PSM II st. we Wrocławiu. W 2019 r. otrzymał od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. Zajmował się także różnymi pobocznymi instrumentami, np. skonstruowanym przez siebie kontrabasem klasterowym, czy kontrabasem wiedeńskim. Odnośnie tego ostatniego instrumentu docieka właściwej techniki oraz tajemnic niedopowiedzianych przez historię. Dlatego napisał liczącą ok. 3000 stron pracę „Kontrabas wiedeński – klasyczny spadkobierca osiągnięć viol da gamba”. Jako kompozytor i wykonawca tworzył i wykonywał wiele utworów eksperymentalnych połączonych m.in. z teatrem instrumentalnym. Z drugiej strony jednak tworzy też utwory oparte o specjalnie skonstruowane systemy harmoniczne. Obecnie rozpoczął komponować cykl symfonii na małą orkiestrę (konkretny tytuł: „Symfonie na orkiestrę dworską”). Największym jego utworem jest „Oratorium Qumrańskie” na solistów, chóry i orkiestrę trwające ok. 3 godzin.

Symfonie 5, 8 i 12 na orkiestrę dworską otwierają zaplanowany obszerny cykl utworów specyficznie określający orkiestrę o obsadzie nawiązującej do orkiestry typu Haydna, Mozarta czy Beethovena. Nazwa ta daje do zrozumienia, że muzyka cyklu ogranicza się tylko do skąpego zasobu zdobyczy XX-wieku skoncentrowanych wokół eksploracji nowych faktur, barw, akustyki i elektroniki muzycznej. Na to miejsce kompozytor proponuje nowy rodzaj tonalności uzyskany głównie dzięki skalom 8-stopniowym. Skale te wytwarzają nowe tonacje nazwane w zakresie liter alfabetu łacińskiego od I do Q po zajętych literach A-H przez klasyczne tonacje (następne litery R-Ż są zarezerwowane dla skal 9-stopniowych). Używane są też sufiksy -is , -es, a także określenia dur, moll, dim i aug. Przedstawione symfonie są napisane w następujących tonacjach: Symfonia 5 – Ķ-dur, Symfonia 8 – llom – m, Symfonia 12 – ï – moll. Tonacje całego cyklu są z góry ustalone przez pewien wzór matematyczny, dlatego też kolejność ich powstawania nie zgadza się z numerami, lecz kompozytor sugeruje się tonacjami, które w danej chwili mu najbardziej odpowiadają. W częściach środkowych lub wewnątrz skrajnych możliwe jest użycie skal innych niż 8-stopniowe (np. w Tiento z 8 Symfonii zastosowane są 7-stopniowe skale cygańskie i „równoległe do nich pseudocygańskie”). Pod względem form użytych w poszczególnych częściach symfonie nawiązują głównie do muzyki XVIII w., choć nierzadko dochodzą do tego inne gatunki i przesunięcia formalne (np. w formie sonatowej). Kompozytor wyobraża sobie prawdziwą orkiestrę będącą własnością posiadaczy dworu (gdzie taką można dziś znaleźć?), co daje się często odczuć w dystyngowanej motywice menuetów czy gawotów. Jednak z pewną dozą żartobliwości pozwala na „tolerancyjne wykonania” poprzez muzyków doraźnie zaangażowanych do koncertu na dworze, a nawet w ostateczności (za specjalną zgodą) na wykonanie utworów we współczesnych salach koncertowych np. filharmonii. Ta przeszkoda oraz kłopoty użycia skomplikowanych znaków chromatycznych, które
należałoby zmieniać w głosach w stosunku do partytury, wskazuje na korzyść wykonania utworów w wersji elektronicznej. Z drugiej strony „dworski charakter” utworów nie pasuje do technokratycznego rozwoju współczesności. Dlatego pomimo obecnie lepszych możliwości technicznych kompozytor woli pozostać przy oryginalnej wersji starego programu Finale, bo w procesie komponowania przesłuchiwanie fragmentów właśnie w takiej wersji wymuszało konkretną protencję kontekstu muzycznego.

Kazimierz Pyzik was born on June 10, 1955, in Kraków. He is a composer, theoretician, instrumentalist, and teacher. He began studying accordion at an early age (State Music School of the 1st degree, Stanisław Galas). He received a double bass diploma from the Fryderyk Chopin Music College in Kraków. These early years also included a three-year stint playing electric guitar in a special chapel of the Jesuit Church in Kraków, attending masses that attracted young people. At the Academy of Music in Kraków, he studied three subjects: double bass with Ryszard Daun (diploma with distinction in 1982), theory of music with Aleksander Frączkiewicz (diploma in 1984), and composition with Marek Stachowski (diploma with distinction in 1984). During his instrumental studies, he took cello lessons with Adam Kaczyński’s chamber ensembles class throughout almost all of his years. He studied viola da gamba at the Meistersinger Konservatorium in Nuremberg with Hartwig Groth and at the Koninklijk Konservatorium in Brussels with Wieland Kuijken (receiving two diplomas: the Eerste Prijz in 1994 and the Hoger Diploma in 1995). He maintains a prolific concert career, initially with the Capella Cracoviensis chamber orchestra under Stanisław Gałoński, then with the contemporary music ensembles: Muzyka Centrum and MW2, as well as Quartet Olga Szwajgier, the early music ensembles Fiori musicali and Camerata Cracovia, as well as with other occasional ensembles, and as a soloist. He has performed in nearly all major Polish cities, at major festivals, and in numerous European, Asian, and American countries. He taught at four academies of music in Poland: Kraków, Poznań, a very short time in Łódź, and for 20 years on viola da gamba in Wrocław (until 2026). He also taught improvisation, then composition, at the POSM II degree in Kraków and viola da gamba at the PSM II degree in Wrocław. In 2019, he received the „Meritorious for Polish Culture” badge from the Minister of Culture and National Heritage. He also worked on various secondary instruments, such as the cluster double bass, which he constructed himself, and the Viennese double bass. Regarding the latter instrument, he explores the proper technique and the mysteries left unanswered by history. This led him to write the approximately 3,000-page work „The Viennese Double Bass – the Classical Heir to the Achievements of the Viol da Gamba.” As a composer and performer, he has created and performed numerous experimental works, including those related to instrumental theatre. On the other hand, he also creates works based on specially constructed harmonic systems. He has currently begun composing a cycle of symphonies for small orchestra (specifically titled „Symphonies for Court Orchestra”). His largest work is the „Qumran Oratorio” for soloists, choirs, and orchestra, lasting approximately three hours.

Symphonies No. 5, 8, and 12 for court orchestra open a planned, extensive cycle of works specifically designed for an orchestra with a force reminiscent of those of Haydn, Mozart, or Beethoven. This name suggests that the music of the cycle is limited to a selected range of 20th-century achievements focused on the exploration of new textures, timbres, acoustics, and musical electronics. In its place, the composer proposes a new type of tonality, achieved primarily through eight-note scales. These scales create new keys, named in the Latin alphabet from I to Q after the letters A-H occupied by classical keys (the subsequent letters R-Ż are reserved for nine-note scales). The suffixes -sharp and -flat are also used, as are the terms major, minor, dim, and aug. The presented symphonies are written in the following keys: Symphony No. 5 – Ķ major, Symphony No. 8 – llom – minor, Symphony No. 12 – ï minor. The keys of the entire cycle are predetermined by a mathematical formula, so the order in which they were created does not correspond to the numbers; rather, the composer chooses the keys that best suit him at a given moment. In the middle movements or within the outermost ones, scales other than 8-note scales are possible (for example, the Tiento of Symphony No. 8 employs 7-note Gypsy scales and „parallel pseudo-Gypsy” scales). In terms of the forms used in individual movements, the symphonies primarily draw on 18th-century music, although other genres and formal shifts are often added (e.g., in sonata form). The composer imagines a real orchestra belonging to the estate’s owners (where can one be found today?), which is often felt in the distinguished motifs of the minuets and gavottes. However, with a certain degree of playfulness, he allows for „tolerant performances” by musicians engaged ad hoc for a court concert, and even, as a last resort (with special permission), for performances in contemporary concert halls, such as philharmonic halls. This obstacle, along with the difficulties of using complex accidentals that would have to be changed in the voices relative to the score, points to the advantages of performing the works in electronic versions. On the other hand, the „courtly character” of the works is incompatible with the technocratic developments of modern times. Therefore, despite currently improved technical capabilities, the composer prefers to stick with the original version of the old Finale program, because during the composition process, listening to the fragments in this version required a specific protection of the musical context.